Veerle's blogje

Op 2 november bij het slapengaan zag ik dat Nathan zijn tuutje kapot gebeten was. Ik toon het aan Nathan en zeg: 'kijk Nathan, tuutje is kapot! Ga je het in de vuilbak gooien?'. Hierbij stemde hij gewillig, te gewillig, in dus voegde ik mijn bedoeling eraan toe: 'ja maar, ik heb geen andere tuutjes meer he, ga je dan zonder tuutje slapen?'. Een kleine aarzeling maar ja, hij zag dat ie kapot was.. Dus ja, hij ging het proberen.. Nog geen 2 minuten als Nathan in bed lag vroeg ie natuurlijk achter een tuutje. 'Ja, maar tuutje is kapot he..we gaan proberen zonder tuutje te slapen he'. Het heeft wat geduurd maar sindsdien slaapt onze grote jongen _zonder_ tut. JIPPIE!!!
Ik moet wel toegeven, het inslapen duurt nu wel veel langer als vroeger: met een tuutje kon ie zichzelf in slaap 'tutteren', en dat kan ie nu niet. Maar als ik zijn tandjes bekijk vond ik het echt wel tijd worden om dat tuutje weg te doen.

Nu alleen hopen dat ie nooit in het gedacht komt om de herinneringskast open te trekken en de talloze tuutjes die daarin liggen uit te proberen ;-)