Veerle's blogje

Tijdens het opruimen en opmaken van Elias zijn kamer en bed was ik met Elias aan het praten over het feit dat ie toch wel al een grote jongen is geworden. Het onderwerp over zijn tutje kwam dan ook aan bod: 'Heb jij dat als grote jongen eigenlijk nog nodig?', 'Kan jij niet zonder proberen te slapen?', 'Zou je dat niet aan Nathan geven je tutje? Je bent al groot he!!'... Elias redeneerde mee: ie is al groot, ie heeft dat eigenlijk niet nodig en ja zijn tutjes zijn voor Nathan! Zo gezegd zo gedaan; zijn laatste tutje werd bij Nathan zijn tutjes in de kast (met herinneringen) gelegd.
's Avonds kwamen er vrienden op bezoek die hun dochtertje van 6 meehadden (zoontje was nog thuis, ie was wat ziekjes) waarmee Elias zich kostelijk geamuseerd heeft. Het werd al laat en zowel Elias als Nitte gingen gaan slapen; het moment was aangekomen... Elias in bed gelegd met verwachte vraag: 'Waar is mijn tutje?'. 'Wel Elias, jij bent al een grote jongen he en jouw tutje hebben we aan Nathan gegeven, weet je nog?'. Ie was al veel minder enthousiast dan tijdens het opruimen, maar met het voorbeeld van Nitte die in de kamer naast hem ging slapen _zonder_ tutje hebben we hem als bij wonder op een kalme manier laten slapen ZONDER tut! Ik ben zo fier op Elias!!!!!!!!!!!!!!
....op naar de volgende nacht... ;-)