Veerle's blogje

Tijdens het opruimen en opmaken van Elias zijn kamer en bed was ik met Elias aan het praten over het feit dat ie toch wel al een grote jongen is geworden. Het onderwerp over zijn tutje kwam dan ook aan bod: 'Heb jij dat als grote jongen eigenlijk nog nodig?', 'Kan jij niet zonder proberen te slapen?', 'Zou je dat niet aan Nathan geven je tutje? Je bent al groot he!!'... Elias redeneerde mee: ie is al groot, ie heeft dat eigenlijk niet nodig en ja zijn tutjes zijn voor Nathan! Zo gezegd zo gedaan; zijn laatste tutje werd bij Nathan zijn tutjes in de kast (met herinneringen) gelegd.